IN HET ZOG VAN LANCE TIJDENS TOUR 2005
Bij het woordje Alpen denken velen al aan skiën na de grote
vakantie. Ook in de zomer en vooral tijdens de Tour de France valt
er heel wat te beleven. Fietsen b.v. Alpe d’Huez, Les Deux Alpes, de
Glandon, de Croix de Fer, de Madeleine en de Galibier liggen als
reuzen uit de Tour een beetje dreigend op u te wachten.
Maandag 11 juli - Rustdag
Met de wagen vertrekken wij: Etienne Nuyttens, vrouw Angelique en
schoonbroer Noël Dewitte (Chauffeur) en ikzelf Marc Seynhaeve
richting Frankrijk. We nemen onze intrek in “Hotel du Lac” aan de
voet van “Les Deux Alpes” aan de barrage du Chambon. We worden
vriendelijk ontvangen door Belgische, Vlaams sprekende uitbaters.
Dinsdag 12 juli - Grenoble-Courchevel 192,5 km
Wij vertrekken met de wagen richting Briançon N91. Op de top van de
Col du Lautaret gaan we links af (D902) waar we de zuidelijke kant
van de Galibier beklimmen. De renners nemen hier morgen de Galibier
afdaling. Talrijke mobilhomes hebben hier reeds hun vaste stek
ingenomen. Een km voor de top staat het monument ter ere van Henri
Desgranges, de stichter van de Tour. De weg sluipt langs steile
afgronden en biedt ons een prachtig panorama op de Lautaret en op
het Massif des Ecrins.
Een laatste knik omhoog met een 9% stijging brengt je naar de top.
De afdaling is adembenemend mooi. Tussen de rijen mobilhomes nemen
we de ene haarspeldbocht na de andere. We bereiken Valloire waar we
terug 5km stijgen naar de Col du Télégraphe. Tijdens de afdaling heb
je ondanks de dichte begroeiing vaak de gelegenheid het dal in te
kijken. Eenmaal we St.Michel de Maurienne bereiken komen we op de
brede N6 richting St.Jean de Maurienne 9 km verder bij La Chambre.
Hier houden we halt en beginnen we aan onze fietstocht. We nemen de
Col de Madeleine in omgekeerde richting van de renners die hier
morgen naar beneden zullen scheuren. Ondanks de koude start (niet
ingereden) hebben we het voornemen het met z’n tweeën kalm aan te
doen. Wat er volgt is een lange slingerende weg met een paar
haarspeldbochten, een percentage van 6 tot 7% met hier en daar een
knikje van 9%.
Voorbij het dorp St.François Longchamp boven de boomgrens is het
landschap ruwer.
Op de top,1993m na 20 km klimmen, zitten onze begeleiders Angelique
en Noël reeds op een terrasje. Voor ons is het boven frisjes en we
beslissen onmiddellijk de afdaling aan te vatten. In het begin een
paar korte bochten waarna we bij de rechtere stroken hoge snelheden
tot ca 70 km per uur bereiken. Nu en dan hijst zich een mobilhome
naar boven, wat ons aanmaant attent te zijn. Het grote voordeel van
28 km dalen: in geen tijd staan we beneden waar we spoedig de grote
autoweg in het dal bespeuren. Wij nemen de evenwijdige weg D97
richting Moûtiers. Hier komen de renners straks van uit de andere
richting N90. Nog 28 km scheiden ons van de top van Courchevel.
Vijf kms voorbij Moûtiers wordt onze volgwagen verplicht halt te
houden. Wij komen in een sliert van wielertoeristen terecht. De
brede weg D 915 stijgt hier 3 á 4 % en talrijke wagens staan links
en rechts geparkeerd. Ter hoogte van Perrière (20km van top) worden
we een eerste keer door de politie aangemaand voet aan de grond te
zetten.
Enkelen hebben er geen oren naar en besluiten verder te fietsen.
Niet lang echter, iets verder staat opnieuw een blauwe uniform in
het midden van de weg met een brede glimlach maar met getrokken
matrak. Eenmaal deze voorbij en uit zicht springen we terug op de
fiets tot de volgende blauwe garde. Tot onze verbazing wordt hier
een oogje dichtgeknepen en mogen we al fietsend de eigenlijke klim
D91 oprijden. Een brede slingerende weg met een percentage van 6 á
7% aangemoedigd door de vele supporters. Na 6 km, 12 km van de
aankomst in het dorp “Le Praz” is het voor ons voorbij. Links en
rechts staan een paar honderd meter nadars en politie die ons
verplicht af te stappen. Geen doorkomen aan.
Aan een grote vijver staat een reuzenscherm waar we de rit kunnen
volgen. De renners worden verwacht binnen een 1h30. De
publiciteitscaravan rijdt voorbij met veel lawaai tot groot jolijt
van de kinderen.
De renners in aantocht, Jaksche alleen aan de leiding. Kort daarop
de groep Armstrong aangevoerd door Popovych, waar Vinokourov de rol
moet lossen. Op dit moment volgt hij op 50 m afstand en zal
uiteindelijk 5’18 verliezen tegenover Valverde die de spurt wint
tegenover Armstrong. De renners rijden vandaag 192,5 km. Wij nemen
genoegen met 88 km met de beklimming van de Madeleine en de
gedeeltelijke Courchevel.
Van uit Moûtiers terug met de wagen richting Albertville, over de
noordelijke kant van de Col du Glandon om zo ons hotel te bereiken.
Morgen wacht ons een zwaardere tocht.
Woensdag 13 juli
Na een goede nachtrust en een goed ontbijt starten we met de wagen
richting St.Jean de Maurienne. Eenmaal Le Bourg d’Oisans voorbij
slaan we rechts af de D529. We rijden ditmaal de zuidelijke kant op
van de Col du Glandon waar we na de barrage de Grd maison de top
bereiken. Van hieruit is de top van de Croix de Fer een tweetal kms
verder reeds in zicht. We besluiten van hieruit onze fietstocht aan
te vatten. Het begin van de afdaling is smal met vele
haarspeldbochten. Het wegdek is in slechte staat en vertoont vele
brede scheuren. De eigenlijke afdaling tot St.Jean de Maurienne is
30 km lang. Bij km 16 worden werken uitgevoerd aan de eerste tunnel
en moeten we de omleiding volgen. Een tweetal km terug kunnen we
beginnen aan de Col du Mollard via Alliez-le-Vieux. Een smalle klim
met steile stroken van meer dan 10%. De 16 km lange afdaling met
vele bochten leidt ons naar St.Jean. De km teller wijst reeds 44km.
We komen op het parcours van de ronde en volgen de grote weg N6 die
lichtjes hellend oploopt. Michel de Maurienne waar we rechts afslaan
en over de brug gaat de weg 7á8% omhoog. Dit percentage blijft zo de
ganse Col de Télégraphe.
De weg slingert meest door het bos en hier en daar heb je een
doorkijkje in het dal van de Maurienne. Talrijke wielertoeristen
hijsen zich naar boven. Links en rechts staan de vele wielerfans die
in afwachting zijn van de renners. De ene bocht volgt de andere op.
We bereiken de top (1566m) na 12 km klimwerk.
Er volgt een afdaling van 5 km naar Valloire (1408m) waar het al
heel druk is. Na 75 km beginnen we aan de Col du Galibier, het dak
van de Tour 2005. Echt steil is deze in het begin niet, maar met de
lastige kms in de benen kost dit licht slingerende weggetje toch
moeite. De Galibier wordt pas echt zwaar na Plan Lachat, hier draait
de weg met een brede bocht terug noordwaarts en ineens steiler dan
9%.
Hier zien we rechts in het dal de al afgelegde weg die mooi
afgetekend wordt door de talrijke wagens en mobilhomes. Dat blijft
zo tot de top, als je naar boven kijkt hetzelfde beeld, een weg als
een slang waar wij ons naar boven hijsen tussen twee rijen mensen.
Vijf km van de top horen we de tourcaravan aankomen en moeten we
opzij gaan staan. Slechts wanneer de publiciteitswagens even ruimte
laten kunnen wij onze klim fietsend verder zetten. Dit herhaalt zich
enkele keren tot één km van de top.
De politie beveelt ons voet aan de grond te zetten. Uiteindelijk
bereiken we gedeeltelijk fietsend de laatste km vóór de top waar we
met veel moeite onze fietsen kwijtraken. De renners zijn in
aantocht. Van ver zien we in het dal de helikopter boven de talrijke
motoren en volgwagens die de renners begeleiden. Vinokourov komt
licht afgescheiden van Botero aan met daarachter de bolletjestrui
Rasmussen. Het eerste peloton met Armstrong en de favorieten volgt
iets verderop. Jens Voigt en Kevin Hulsmans eindigen op grote
afstand als allerlaatsten vóór de bezemwagen. Wij tussen een zee van
wielertoeristen schouder aan schouder stapvoets de laatste kms naar
boven. Wanneer we tijdens de slingerende afdaling de ruimte krijgen
kunnen we terug op de fiets tussen de vele afzakkende voetgangers.
Eenmaal de Col du Lautaret bereikt nemen we de afdaling naar Bourg
d’Oisans toe en kunnen we hier de grote molen ronddraaien. Na een
paar gevaarlijke tunnels bereiken we ons hotel aan de barrage du
Chambon. Een tocht van 125 km met de Col Mollard, de Télégraphe en
de Galibier stelt ons tevreden en voldaan. Blij het te mogen beleven
en zodoende een ervaring rijker. Als een wielertoerist mij spreekt
over de “marmotte” dan weet ik nu waarover hij het heeft. L’Alpe
d’Huez is voor mij nog onbekend terrein …(voorlopig).
Auteur: Marc Seynhaeve.
